Over Ons

Geschiedenis

Waarom?...

Het verhaal van een mooie hondenloopbaan


Voor diegenen die mij niet kennen : mijn naam is “Olav del Trinitad”, ik ben een gele boxer die op 29 maart 2001 zijn 11de verjaardag vierde.
Ik leef in een kroostrijk gezin en heb de ganse dag kinderen om me heen. Ik ben nooit zonder liefkozingen en verwennerijen en wordt echt vertroetelt. Ik denk dat ik alles bereikt heb wat er te bereiken valt voor iemand zoals ik die het van een gewone hond tot Show-. en daarna tot Werkhond gebracht heb.

Ik herinner mij zeer wel mijn eerste tentoonstelling; ik was 5 maanden oud; het was te Naast op 19 augustus 1990. Ik werd er als de beste puppy met vermelding “veel belovend” geklasseerd en stond daarna op de tweede plaats in de erering. Ik was erg trots en toen mijn baasjes, nà deze overwinning, besloten mij op 9 september 1990 te Rijsel voortestellen was ik nog trotser. Ook daar behaalde ik de 1ste plaats met vermelding “veel belovend”. Enkele maanden later, op16 februari 1991 nam ik deel aan de wedstrijd der Jongeren te Moeskroen en behaalde er mijn eerste “Uitmuntend”.

Op dezelfde dag had ik nog meer geluk en leerde er de prachtige, gestreepte reu “Lasko Van den Hazenberg” (feitelijk mijn papa) kennen. Ik was fier op hem; “Katia del Trinitad vererfde mij haar mooie, gele kleur. Op 13 januari 1991 is ons huis in feeststemming, mijn bazinneke baart een klein meisje “Stéphanie”. Mijn baasje bracht me een paar babysokjes die ik behouden mocht, zo kon ik mij met de aangename geur van onze baby vertrouwd maken. Op de dag dat bazinneke met de baby thuis kwam sloot ze me in haar armen en mocht ik het kindje vandichtbij eens besnuffelen en kon ik zo tonen wat voor een lieve kerel ik was en hoe gelukkig ik me voelde nu ze alletwee thuis waren.

Stéphanie en ik groeiden samen op en kunnen vandaag nog zeer, zeer goed met elkaar opschieten. De 23 maart 1991 vetrokken wij naar Luxemburg; daar heb ik mijn faam verworven en ben kampioen der Jongeren geworden met vermelding “Uitmuntend”. Ik heb een mooi diploma en een mooie beker ontvangen. Op 4 mei 1991 heb ik in Brussel 1ste Uitmuntend en de titel van BELGIAN JUNIOR WINNER behaald. De grotere kinderen van onze familie waren geweldig fier omdat ze nu op ’t school konden vertellen wat voor een mooie boxer ze bezaten. De 6 juni 1991 in Namen heb ik de titel van beste van het ras en de 4de plaats in de erering in de wacht gesleept. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik al die verschillende rassen zag defileren, er waren kleineren en groteren, er viel echt veel te zien en ik wist niet meer in welke richting mijn kop te draaien.

Daarna heb ik me in de open klas in Courcelles op 30 juni 1996 aangemeld waar ik de 1ste Uitmuntend erhield. Vervolgens is de 1ste Uitmuntend en de BESTE REU te La Louvière op 11 augustus 1991 gelukt ; daarna 1ste Uitmuntend, reserve-CAC en reserve-CACIB te St-Rombout op 7 september ; 1ste Uitmuntend te Roeselare op 22 september ; 1ste Uitmuntend, reserve-CAC/CACIB en IB bevestigd te Kortrijk op 16 november en tenslotte BESTE VAN HET RAS te Turnhout op 8 december. Ondertussen was ik beginnen werken en heb mijn Selectieproeven op 20 oktober 1991 te Kortenaken met de vermelding Uitmuntend afgelegd. Daarna, op 27 juni 1992 heb ik een C.Q.N. (Certificate of Natural Quality) met een resultaat van 162 op 200 punten behaald. Nogmaals “dank” aan Gaétan die mij op die dag leidde omdat mijn baasje op dit moment, verhinderd was, maar mijn meester heeft zijn schade ingehaald toen wij op 18 oktober te Courcelles een andere C.Q.N. behaalde. Ik heb ook aan twee nocturnes (nachtwandelingen met verdediging van de begeleider en weigering van lokaas) deelgenomen. Het was SUPER. Vooral daar ik de enige boxer in competitie was; velen van de pakwerkers kende mijn ras niet en stonden verbaasd over mijn prestaties. Ik heb nog de Wandelcup “Charles Dupont” met een totaal van 93 op 100 en daarmee de 3de plaats te Courcelles behaald. Dan, terug naar expo.

Dit keer natuurlijk in de werkgroep: 1ste Uitmuntend en res.-CAC te St-Ghislain op 23 augustus 1992; 1ste Uitmuntend, res-CAC en CACIB te Rotterdam op 30 augustus; 1ste Uitmuntend te Charleroi op 4 oktober en tenslotte res-CAC en koning van de Boxer-Klub te Kortenaken op 27 september. Wat was dat een heerlijke dag. De beker van koning was prachtig – magnifique ! Ik ben er zeer fier op maar mijn meesters zijn nog fierder. Ik heb tevens de 1ste plaats in de werkgroep 1992 en 1993 te Hoogstraten, Moeskroen, Oostende, op de Spécial Nord-Pas-De-Calais en in Kempen behaalt. Dan kwam de eerste grote werkwedstrijd de ATIBOX te Sochaux in 1994. Ik was ingeschreven in R.C.I. Daar moest je iedere dag werken. Het was niet altijd gemakkelijk maar Jacques, mijn oefenmeester, was tevreden met mijn 4de plaats, score 269 op 300 punten. Wij, mijn meester en ik, hebben ook tegenslagen en ontgoochelingen gekend. De grootste van allen was zonder twijfel de ATIBOX 1995 te Rome, bij de pistage (het spoorzoeken). Daar was het niet enkel het werk dat telde, je moest ook, op zulke dagen, een greintje geluk (dat soms op zich laat wachten) hebben.

Diegenen die met hun hond zo intensief werken kunnen zich gemakkelijk de ontgoocheling en verdriet voorstellen en begrijpen wanneer een vol jaar van oefenen, reizen en hopen, als een kaartenhuisje in elkaar stort, en men met een hart vol van verdriet de terugtocht aan moet. Ofschoon ze allemaal zegden dat ik mijn allerbeste gegeven had zag ik tranen langs hun wangen vloeien. Ik had nochtans een opwelling van vreugde toen ik hoorde dat ze in de auto vlijtig begonnen te spreken over de volgende wedstrijd. Op dit ogenblik begreep ik dat ze van me hielden en dat ze het niet erg vonden en dat ze niet boos op me waren. Later kreeg ik de gelegenheid om, samen met “Lasko”, aan een groepswedstrijd deel te nemen te Wickrath. Wij vormden een mooi en beroemd paar en wonnen de 3de plaats. Papa vond mij een waardige zoon en was geweldig fier op mij. Op de ATIBOX 1996 te Praag, een 3de plaats dus een plaats op het podium. Wat een compensatie voorde tegenslag van het vorige jaar. Wij hebben daar een eliteklas overschreden met onze 273 punten! Dit keer begreep ik snel dat de tranen die langs de wangen liepen, tranen van geluk en vreugde waren.

Maar het hoogtepunt van mijn loopbaan was zonder twijfel mijn 2de plaats op de “Bundessieger 1996” te Aken met 283 punten; om aan deze wedstrijd te mogen deelnemen moest je alle kwalificaties doorlopen hebben. Nà deze suksesvolle periode van 16 SCH en RCI3, waaronder 2X Uitmuntend, besloot ik, in overleg met mijn meester, om mijn loopbaan te beëindigen teneinde van een welverdiende opruststelling te kunnen genieten. De stad d’Enghien heeft ons eveneens geëerd, op 18 januari 1997, en heeft ons een medaille en de “trophée mérite sportif” geschonken. Een hartelijke dank aan allen die, van dichtbij of vanuit de verte, mij geholpen hebben tot het behalen van mijn resultaten, zowel in de expos als in de werkgroep.

 
Atibox 96