Over Ons

Vaarwel aan een vriend

Vaarwel aan een uitzonderlijke vriend

Vanmorgen 18 februari 2003 zijt gij thuis, omringd van ons allen die je met strelen en afscheidszoenen liefkoosden, ingeslapen. Wij hielden van jou tot je laatste ademzucht. Wat een smart voor ons maar voor jou was het een verlossing; eindelijk niet meer te moeten lijden, de ouderdom, die je zolange vergeten had, maakte zich plotseling bemerkbaar. Sedert Kerstmis was je in behandeling, je was aan het einde van de reis gekomen. Je zou 13 jaar geworden zijn op 29 maart.

Jou eerste grijze haren kwamen pas op 10-jarige leeftijd te voorschijn en met 12 jaar was je nog een prachtig dier, de foto voor de “boxer kalender 2003” waar je, in januari in de sneeuw gezeten zo majestueus poseerde, is wel een degelijk bewijs hiervoor ; wij waren zo trots op jou ! We voelen ons dankbaar omdat we je zo lang bij ons mochten houden.

Het enige wat wij betreuren is dat je ons geen nakomelingen achtergelaten hebt, je had zoveel kwaliteiten, je was zo evenwichtig, je had met zekerheid veel kunnen bijdragen aan het ras. Ik zal hier niet uitwijken over jouw fabelachtige leven, dat door iedereen gekend is, zelfs in het buitenland! Vandaag nog, nà zo vele jaren, leef je nog in de herinnering van zo velen. Thuis was je de patriarch (de eerbiedwaardige grijsaard), alleen heer en meester door iedereen gerespecteerd, je mocht overal gaan, in de kinderafdeling mocht je de pups, waar je altijd zo lief kon mee omgaan, ze besnoeperen, er is nooit een teefje geweest die jou beknordde. Je was de ideale vriend van de kinderen en altijd medeplichtig in hun spel. Niettegenstaande jouw palmares in verdediging was je nooit agressief, maar de werkmensen weten dat zulke honden van erg hoog sportief niveau zijn. Natuurlijk is de boxer een goede waakhond, hij zou zijn leven geven voor zijn familie, hij is moedig en toch zo vriendelijk met kinderen. Het is daarom ook dat wij zulke gepassioneerde “Boxer-liefhebbers” geworden zijn. ’t Klinkt misschien gek, maar een leven zonder jou konden wij ons niet inbeelden, het is alsof je altijd een integraal deel van onze familie uitmaakte; je bent samen met onze kinderen opgegroeid, je bent overal in ons huis, al deze herinneringen zullen onbezoedeld in onze harten blijven.

Dank je “Olav”, je hebt ons zoveel liefde gegeven. Ik denk dat je gelukkig was bij ons en je hebt ons ook gelukkig gemaakt, niet enkel omdat je zolang gewacht hebt om ons te verlaten. We zullen je nooit vergeten en jouw naam zal blijven voortbestaan in alle pups voortgesproten en zullen voortspruiten uit onze nesten want ze dragen allemaal de naam “DU JARDIN D’OLAV” ter uwer nagedachtenis. Dit herinnert ons een wonderbaar gezegde bij het heengaan van een naastbestaande “...dat het verlies de vreugde niet laat vergeten jou gekend te hebben”. Wat er ook moge gebeuren, wij beloven je trouwheid en zweren nooit het “Boxer ras” te verloochenen en we alles in het werk zullen stellen om het ras in onze nesten te verbeteren. Wij willen ook René en Colette Lanoy, uw fokkers, die, door de paringskeuze van “Katia del Trinitad” en “Lasko Van den Hazenberg”, danken voor deze prachtige hond, die je was, aan ons te willen verkopen.

We zullen je ZO ERG missen, maar je bent niet ver weg, wij weten dat je in de hondenhemel al je pracht en praal en je vreugde aan het leven hebt teruggevonden - dit is voor ons een troost.

Jouw familie : Patricia, Nicolas Limon en hun kinderen.